Aan al het mooie komt een einde!!!
Hallo lieve allemaal,
Hier is hij dan, mijn laatste verhaal. Ik heb stage afgesloten en heb de afgelopen dagen genoten van de laatste dagen. Stage is allemaal goed gegaan, ik heb mijn beoordelinggesprek met mijn begeleidster met goed resultaat voltooid, haha. Ze was erg tevreden en vond mij erg flexibel en zelfstandig. Dat heb je namelijk wel nodig in dit land. Zonder enige flexibiliteit kun je hier niet leven. Ik heb een leuke stage achter de rug. In het begin vond ik het lastig om met heel weinig materiaal een behandeling te maken. Nu ben ik er iets meer aan gewend, net zoals de ruimte waarin ik gewerkt heb. Deze was helemaal kaal, terwijl ik gewend ben in een mooi aangeklede ruimte te werken. De kinderen waarmee ik gewerkt heb zal ik nooit vergeten, al die lachende gezichtjes wanneer ik ze kwam halen, die grote ogen wanneer ze aan het einde van een behandeling een sticker mochten uitzoeken. Ze waren stuk voor stuk hartstikke lief en schattig. Deze kinderen hebben zonder dat ze het weten zoveel indruk op me gemaakt. Bij ieder kind vraag ik me af, wat zou de thuissituatie zijn? Hebben ze beide ouders nog? Leven ze in een kinderhuis in plaats van thuis? Het schoolhoofd zegt dat sommige thuissituaties zo triest zijn voor de kinderen, ik vraag me af of ik het allemaal weten wil, ik kan er zelf niets aan doen.
Met het behandelen van de kinderen heb ik kleine vooruitgangen geboekt. Het is heel lastig goed te werken aan de Nederlandse taal, wanneer deze thuis niet wordt aangeboden. Toch heb ik het gevoel dat ik iets voor de kinderen heb bijgedragen. Ik heb hen mijn aandacht gegeven en ondersteuning geboden. Alle kinderen hebben dat denk ik als heel prettig ervaren. Ik zal deze stage en de kinderen niet vergeten!
De laatste dagen hebben we wat gewinkeld, thuis gezeten, gezwommen en natuurlijk het WK voetbal gekeken. Ik vond het erg leuk om hier nog een wedstrijd van het Nederlands elftal te kijken, gelukkig hebben ze nog gewonnen ook. De volgende twee wedstrijden zal ik bewonderen wanneer ik in Curaçao ben. Dus..Nederland moet door de eerste ronde komen, want ik wil natuurlijk in Nederland ook nog Nederlands voetbal kijken.
Het is wel gek om het hier allemaal af te sluiten ondanks dat ik zin heb om naar huis te gaan. Ik had hier echt mijn leventje opgebouwd, nieuwe mensen leren kennen, gewend geraakt om aan de linker kant te fietsen, gewend geraakt aan het manoeuvreren door het drukke verkeer in de stad, gewend geraakt aan het hebben van beesten (kakkerlakken, gekko's, kikkers, torren, sprinkhanen, muggen) en vooral gewend geraakt aan het tropische klimaat. Wat heerlijk om 's ochtends niet te hoeven nadenken of ik een lange broek of een korte broek aan zal trekken. Het is altijd een korte broek! Soms komen er heel harde regenbuien, maar zelfs dan is het nog warm. Ik zou het niet vervelend vinden als Nederland iets dichter naar de evenaar wordt verplaatst.
Er zijn echter ook een aantal dingen die ik helemaal niet zal missen, namelijk de iedere ochtend terugkerende koude douche, brrr. Ik ben er nu na drie maanden nog steeds niet aan gewend. Die straal blijft hoe dan ook koud, zelfs bij 30 graden. Dus één van de eerste dingen die ik ga doen als ik thuis ben is HEEL WARM DOUCHEN.
Zoals ik net al zei heb ik de afgelopen maanden veel huisdieren gehad. Ik raakte er dus inderdaad aan gewend, maar ben blij dat ik in Nederland gewoon de douche in kan stappen zonder dat ik me doodschrik van een kikker die in eens uit het putje komt of een kakkerlak die de weg kwijt is of een mega grote mot die schrikt van de waterstraal. Ik heb hier heel wat beesten van kant gemaakt met mijn wapen, namelijk de ongediertespray. Heel handig en onmisbaar in een land als Suriname. Het kan natuurlijk ook gewoon met haarlak, dat deed mijn huisgenootje. Ze heeft een gekko en kikker doodgespoten met haarlak, haha. Van ongediertespray gaan ze gewoon dood, van haarlak schrompelen ze langzaamaan weg. Zielig?? Nee hoor, ze liepen ons echt in de weg.
Ik mis een goede winkel waar we zo heen kunnen fietsen. Hier is de chinees, dit is geen chinees waar eten wordt verkocht maar een Chinese familie die hier een supermarkt heeft neergezet met als naam: Chao Ling, Yang Loi, Tjang Chao, je kunt het zo gek niet bedenken, in elk geval allemaal heel Chinese namen. De enige groente die we er konden halen waren, bruine bonen, witte bonen in tomatensaus, doperwten en wortels en.....dat was het wel ongeveer. Nou...ik kan je vertellen dat verveeld ook wel na drie maanden. Natuurlijk hebben we ook regelmatig verse groenten gehaald, maar soms was het toch ook heel makkelijk om voor achter personen groente uit blik te halenJ.
Het uitgaan was hier ook erg gezellig. Ik heb heel wat gezellige avondjes gehad in Havana Lounge, Suit, ZsaZsaZsu, 't Vat, Eightball en ga zo maar door. Het uitgaan vond ik hier echt leuk, de muziek was leuk en er hing eigenlijk altijd een goede sfeer. Wat ik trouwens niet aan het uitgaan zal missen zijn alle mannen. Als je hier versierd wil worden moet je op de dansvloer gaan staan. Ik stond natuurlijk veel op de dansvloer maar uiteraard niet met die intentie, haha. Daar hebben de Surinaamse mannen geen boodschap aan. Ze komen gewoon ‘leuk' tegen je aan dansen alsof je er zelf om gevraagd hebt. In het begin kon ik het allemaal hebben, maar op een gegeven moment irriteerde het me mateloos. Ik heb op een gegeven moment een bordje op mijn hoofd geplakt ‘Blijf van me af'. Haha. Nee heb ik dat niet gedaan, maar soms.......was zo'n bordje heel handig. Ach....aan de andere kant heb je als vrouw aan aandacht geen gebrek. Soms was het natuurlijk ook wel leuk om mijn Salsa kunsten eens te laten zien op de dansvloer, want dat Salsa certificaat heb ik namelijk ook maar even in de pocket en is niet voor niets geweest. Hoewel ik zelf nog steeds van mening ben dat ik die maat echt niet hoor, voel, zie en ruik, wat we er volgens de dansleraar allemaal mee kunnen. De mannen geven constant een sociaal wenselijk antwoord, zoals: ‘je doet het best goed hoor' of ze zeiden ‘ach ik kan het ook niet zo goed'. Ach het kon me eigenlijk geen zak schelen, zolang ik zelf maar lol had en dat had ik!!
Natuurlijk heb ik het meest zin om naar huis te gaan om Dennis, mijn ouders en mijn lieve vriendinnetjes weer te zien. Ik heb ze echt allemaal gemist en ben blij dat ik ze over anderhalve week allemaal weer zie.
En last but nog least heb ik een hertog jan biertje gemist. Dat is het eerste wat ik ga nuttigen als ik er weer ben. Parbo bier smaakt wel lekker, maar is net amstel.
Al met al was Suriname een heel mooi land om te leven, ik heb veel geleerd als het gaat om de persoonlijke ontwikkeling. Ik ben blij dat ik deze ervaring ben aangegaan. Ik had het voor geen goud willen missen! Het heeft me heel veel moois gebracht.
Ik wil jullie allemaal bedanken voor alle reacties die jullie gegeven hebben. Ik vond het altijd erg leuk om te lezen. Eén van de eerste dingen die ik deed wanneer ik internet tot mijn beschikking had, was het kijken naar mijn reismee site. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om mijn verhalen te lezen! Ik heb een heel mooi fotoboek gemaakt, dus willen jullie foto's zien....kom gerust langs
Ik vlieg donderdagnacht, (Na Havana
Tot gauw in Nederland!
Liefs en een Brasa Dana
Time flies.....
Hallo lieve allemaal,
Wat gaat de tijd toch snel, over drie weken zit ik alweer in Nederland en heb ik mijn avontuur in Suriname afgesloten. Daar denk ik nu nog even niet aan. Ik ga eerst de laatste behandelingen uitvoeren en daarna nog een weekje naar Curacao met Marieke, Esther en Agnes en Marijke. We gaan Suriname in Curacao afsluiten, dit vonden wij wel een heel strak plan. Het is vanaf hier heel goedkoop om in Curacao te komen, dus wij dachten waarom niet?
Ik heb alweer een aantal tripjes achter de rug, ik ga naar stage en ik ben hier jarig geweest.
Ik heb in het pinkster weekend één van de populairste tripjes gedaan hier in Suriname, namelijk de Raleigh Vallen. Dit is een tripje waarbij we eerst 4 uur in de bus hebben moeten zitten en vervolgens 2 uur in een bootje, dat was een lange zit, maar het was het dubbel en dwars waard. Aangekomen bij de Raleigh Vallen hebben we onze hangmatten opgehangen en kregen we heerlijk Surinaams eten. Daarna zijn we naar de Moedervallen geweest, dit is een van de grootste stroomversnellingen, daarom heet het Moederval. Ik ben het wel eens met de naam, Moederval klinkt toch echt beter dan Vaderval :)Wanneer toeristen naar de Raleigh Vallen gaan, is het hoogtepunt het beklimmen van de Voltzberg. Dit is een berg die te zien is in de grote broccoli, of te wel het binnenland van Suriname. Het is een heel grote berg die ik beklommen heb, jemig wat een klim. Voordat we weggingen hebben weons zelf helemaal ingepakt want het regende heel erg. Iedereen heeft zich in een regenponcho gehezen en toen kon het beginnen. We werden met een boot en een gids naar the middle of no where gebracht. In deze jungle hebben we ongeveer 7 kilometer gelopen en toen stonden we voor de Voltzberg, nu moesten we nog omhoog. Ik dacht echt, dat gaat nooit lukken, zooo steil. Ik vond de klim heel zwaar en ook best eng. Het gaat hier iets anders dan in Nederland (ook al staat in NL geen grote berg, haha). Veiligheidsmaatregelen, zoals iets waaraan je je vast kunt pakken is er niet. De eerste en enige regel:verstand op nul zetten en dom naar boven klimmen. We konden niet van de berg afvallen want overal stond wel begroeiing waar je dan in zou vallen, maar toch ik vond de klim naar boven niet heel prettig. Ik heb me zowel schuivend op m'n kont als lopend boven gekregen, ik was echt kapot. Maar wat was het gaaf. Zo'n ontzettend geweldig uitzicht. We konden zover kijken over het land Suriname. Ik kan wel honderd keer zeggen hoe mooi het was, maar als je er niet gestaan hebt zul je niet begrijpen hoe mooi het echt was, dus daarom nodig ik jullie uit om ook de Voltzberg te komen beklimmen haha. We hebben een poosje op de top gestaan en genoten van het uitzicht. En toen kwam het....we hebben natuurlijk 7 kilometer afgelegd om bij de berg te komen, maar om weer bij de slaapplaats te komen moesten we de berg weer af en dezelfde zeven kilometers nog eens lopen. Toen had ik de lol er een beetje af, benen en voeten waren moe en ik struikelde om de haverklap omdat ik mijn voeten niet meer goed optilde. Gelukkig zijn we helemaal heel thuisgekomen en ben ik een mega toffe ervaring rijker!!
Ook ben ik een weekend naar Brownsberg geweest met een aantal Surinaamse mannen die huisgenoten hadden leren kennen bij de organiseren van de sportdag. Zij regelen ook tours voor studenten. Wat een lol hebben we gehad, het was een van de gezelligste tripjes die ik gedaan heb. Karaoka, salsa dansen, zingen, drinken en heel veel gezelligheid. Brownsberg is wederom een berg die ik moest beklimmen om twee hele mooie watervallen te zien, namelijk de Leoval en de Ireneval. Gelukkig was dit niet zo'n lange klim en hebben we een poos kunnen genieten van het hele koude water dat naar beneden viel. Dit weekend ben ik ook weer naar Berg en Dal geweest, waar ik met Nicolet ook al was geweest. Deze keer heb ik niet alleen de kabelbaan gedaan, maar ook echt gekajakt zonder dat het onweerde en hebben we gehiked (historische tocht) waarbij we wederom :S een berg moesten beklimmen. Het was opzich wel mooi, maar om de een of andere reden ligt mijn interesse niet zo bij dingen van historie. Maar ondanks dat weet ik nu heel ongeveer een klein beetje wat de achterliggende gedachte van Berg en Dal is, die ik overigens niet aanjullie kan vertellen. Ik verwijs jullie door naar Google of zo iets. haha....Het was wel weer een super gezellig en mooie dag.
Ja, ja nu komt het. Ik heb een certificaat voor Salsa dansen, wie had dat nu gedacht. Ik heb de afgelopen acht weken een basiscursus gedaan voor salsa en merengue. Ik vond het wel leuk, maar had na de eerste les al door dat het niet helemaal mijn ding was. De dansleraar zei constant dat we moesten leren om de muziek, het ritme en de maat en vooral het gevoel bij het dansen moesten voelen. Nou ik weet niet hoe hij het deed, maar wat die vier dingen betreft heb ik niks geleerd. Ik moest overal tegelijk aan denken, de maat en het ritme(dit wasoverigens de meest lastige opgave) en daarnaast nog pasjes doen, naar je danspartner kijken en pfff..... ik was blij dat het over was. haha... Het is nu officieel, dansen is niks voor mij, ik kan het niet, ik hoor het niet en ik wil het niet, hoe gezellig de lessen ook waren. We zijn beoordeeld door jury mensen en ik heb het gehaald, dus ik schijn toch enig ritme en enige maat te hebben. Mensen, wat heb ik mezelf overtroffen.
Ik stop weer met mijn verhaal. Ik denk niet dat ik er nog foto's op zet. Het is zo'n gedoe en het duurt zolang voor het er op staat. Ik hoop dat mijn verhalen interessant genoeg zijn en dat jullie in Nederland wel mijn fotoboek willen bewonderen. Volgende week donderdag vlieg ik. Voor die tijd komt er nog wel even een verhaaltje....
Tot dan maar weer. In mijn volgende verhaal zal ik iets meer vertellen over hoe de stage is verlopen..
Liefs Dana
Nu dan echt logopedist zijn.....:)
Hallo allemaal,
Hier weer eens een berichtje uit Suriname van mij. Ik ben dan eindelijk begonnen met het echte werk!! Ik ben een paar weken terug op de scholen geweest om te kijken welke kinderen in aanmerking komen voor logopedie. Ik heb voor mezelf een lijstje gemaakt en op basis daarvan kinderen gescreend. Inmiddels heb ik het helemaal rond. Ik behandel kinderen op twee basisscholen in de wijk Abrabroki. Dit is ook de wijk waar ik woon. De eerste dag dat ik op school washeb ik mijn ogen uitgekeken, wat een verschil met een Nederlandse basisschool. Nicolet liep ook stage op een basisschool, maar dat zag er nog weer anders (beter)uit dan de scholen waar ik zit. De lokalen zijn niet echt leuk aangekleed met leuke dingen en je kunt zien waar stagiaires zijn geweest want in die lokalen hangen allerlei leuke dingen, zoals een complimentenblad, een beloningssysteem en mooie kleurplaten. Ik moest hier erg aan wennen en dacht in het begin, ik moet hiervan foto's maken zodat ik het thuis kan laten zien, maar nu ben ik er eigenlijk zelf gewend aan. Ook heb ik niet echt een eigen ruimte waar ik kan zitten met de kinderen. Ik moet iedere ochtend even afwachten waar ik kan zitten.Soms wel onhandig maar zoals ik al zei, ook dat went. Waar ik het meeste aan moet wennen is dat ik hier zo weinig materiaal heb. In Nederland zijn de logopedie praktijken mooi gevuld met allerlei mooi (duur) materiaal. Hier kunnen ze het zich helaas niet permiteren om dit alles aan te schaffen.Daaromleer ikhier wel creatief te zijn en dat is natuurlijk altijd goed. Zolang de kinderen het maar leuk vinden ben ik blij en dat vinden ze! Ook leer ik hier flexibel te zijn. Het komt regelmatig voor dat kinderen niet op school aanwezig zijn of dat ik ineens van plek moet veranderen omdat er in de ruimte waar ik zit een gym les wordt gegeven of muziekles. Ook moest ik in het begin wennen aan de Nederlandse taal hier, je zult denken Nederlands, dat is dan gewoon Nederlands. Maar dat is dus niet zo, je hebt hier Nederlands en Nederlands. Het Nederlands wat ze hier spreken is snel en met een surinaams accent. Ik heb al heel vaak gehad dat ik dus in het NEDERLANDS met een Surinamer aan praten was en er geen bal van begreep, ik moest continue vragen: ' wat zeg je'. Ook aan de kinderen kan ik merken dat ze me niet altijd verstaan omdat ik een ander accent heb dan de juffen. Daarbij is het Nederlands voor sommige kinderen zeer lastig. In de meeste gevallen spreken de kinderen thuis geen Nederlands maar Sranan Tongo of Sarramacaans (de meest gesproken talen hier), onderling spreken de kinderen meestal ook in die taal. Op school krijgen de kinderen les in het Nederlands, ik merk aan sommige kinderen dat ze heel moeilijk de taal op kunnen pikken omdat ze zo weinig aanbod van het Nederlands krijgen. Al met al een heleboel een indrukken. Ik heb mijn screeningen gedaan en mijn behandelplannen zijn allemaal geschreven, dus de doelen zijn gesteld. Ik ga aan de slag met de kinderen en ben erg benieuwd hoe het zal gaan de komende weken. Ik vind het tot nu toe leuk!!!
Natuurlijk laat ik de tripjes niet links liggen, hier ga ik gewoon mee door, haha. Ik heb een dolfijnentrip gedaan, wat mooi was het. Er waren ontzettend veel dolfijnen en we hebben mooie foto's gemaakt, ik ga proberen ze er op te zetten.
Nicolet is eind april weer vertrokken naar Nederland en dit vond ik echt jammer. Het was zo fijn iemand hier te hebben die je goed kent en ff je hart kunt luchten :). Maar we hebben hier een hele mooie en onvergetelijke tijd gehad. Ik red me natuurlijk ook wel zonder haar :)!
Ik heb hier natuurlijk ook nog Koninginnedag gevierd, maar dit keer iets anders dan normaal in Nederland. We kwamen er achter dat hier een Surinaamse Dance valley was, haha zo heette het niet, het heette 4STRINGS, maar het was super gaaf, de DJ heet trouwens Jan de Vos. Hollandser kan niet!Helemaal in mijn element, even lekker de hele nacht gedanst en ook nog in de plensende regen. Het was echt super gaaf.
Ik maak het verhaal niet te lang, maar wilde jullie even op de hoogte brengen van mijn werkzaamheden tot nu toe.
Ik wilde er foto's op zetten, er staan er twee op haha....De rest volgt nog! Duurt hier allemaal zooooo lang. Erg irritant.
Tot een volgend verhaal!
Liefs Dana
Tripjes, Tripjes en nog eens tripjes en nu echt beginnen met stage
OFA (hallo) lieve allemaal,
Fawaka? (hoe is het?)J.
Hier ben ik weer met een verhaal, wat gaat over tripjes en mijn leventje in Suriname (Tja....ik kan er echt niets aan doen). Zoals jullie wisten heb ik vakantie gehad dus daarom tijd voor tripjes. Het eerste weekend van de vakantie ben ik naar Galibi geweest, hier over had ik verteld in mijn vorige verhaal, dus zal jullie niet vervelen met herhaling J. Kort om: Galibi was erg tof. Het weekend erna dachten we dat we naar Brownsberg gingen, dit is een berg in het binnenland van Suriname die je kunt beklimmen, waarbij je tijdens je wandeling hele mooie watervallen tegenkomt.
Dit tripje ging echter allemaal op z'n Surinaams, maar toch leuk om eens mee te maken. We gingen vrijdags vertrekken, daarom kwam de man (kennis van mijn logomaatje) donderdag avond langs om ons te vertellen wat precies de bedoeling was. Deze man vertelde dat we naar Brownsberg gingen en nog andere dingen mits hier tijd voor was. De man die alles regelde noem ik voor het gemak even Jan (lekker Hollands, zo heet ie trouwens niet echt). We zouden vrijdagochtend om 08.00 uur opgehaald worden. Ik heb nog expres aan Jan gevraagd of we wel echt om 08.00 uur klaar moeten staan omdat hier alles op z'n Surinaams gaat en alles op z'n Surinaams betekent niet meer dan structureel te laat komen. Nee, Jan wilde graag dat we om 08.00 klaar stonden. En zo waar, om 07.55 uur stond Jan er, maar wat bleek; Jan was niet de man die ons ophaalde in de auto, want dat paste niet allemaal in z'n auto, we moesten wachten op een vriend van het neefje van Jan. Ja en daar heb je het al, die stond er dus niet om 07.55 uur. Wij hebben rustig gewacht en zeiden elk kwartier dat we nog een kwartier langer in bed hadden kunnen liggen. Ik merkte aan mezelf dat ik lichtelijk geïrriteerd raakte. Ik ben zelf ook altijd een treuzelkont en niet altijd op tijd. We zijn rond 09.00 uur weggegaan, dit was niet eens erg, maar daar bleef het niet bij. Toen we in de auto zaten bij het neefje van Jan en diens vriend kwamen we er achter dat ze eigenlijk nog niet helemaal klaar waren. Wij hadden natuurlijk niets anders verwacht en namen het maar voor lief. Ik weet niet precies hoe vaak we nog gestopt zijn, maar we zijn in elk geval tot vijf stops gekomen, bijvoorbeeld een stop waarbij de auto van de vader van Jan kapot was, die nog even gemaakt moest worden. Wij dachten: ‘ach we hebben alle tijd want we zijn in Suriname en hebben nog eens vakantie ook'. Op een gegeven moment hebben we maar uitgelegd dat we echte Nederlanders zijn en heel graag willen weten hoe laat we nu echt weg zouden gaan, want om 10.30 uur stonden we nog steeds in Paramaribo en dan te bedenken dat ik met mijn goeie gedrag gewoon om 07.55 uur klaar stond, haha J. Uiteindelijk zijn we om 11.00 afgereisd naar Balingsoela. Dit is een plaatsje in het district Brokopondo. Dit plaatsje is in the middle of no where of te wel: de boesj boesj (haha weet niet hoe je het schrijft, vond dit wel een leuke). Het weggetje naar Balingsoela was precies zo breed was als de auto. We reden gewoon echt door de begroeiing, heel leuk. Op eens zagen we allemaal hutjes staan en kwam de Suriname rivier in het zicht. We stopten bij ons privé strandje en ons eigen hutje waar we de hangmatten op konden hangen. Een geweldig mooi plekje. Ik heb uiteraard foto's, maar op de foto lijkt het lang zo mooi niet zoals het werkelijk was. Douchen, tanden poetsen, afwassen in de rivier, echt leuk. Die vrijdag hebben we lekker gerelaxed zoals ik de eerste drie weken gedaan heb J. We hebben onze hangmatten opgehangen en onze klamboes er omheen gewikkeld en zijn heerlijk gaan zwemmen.
Op dit plekje was overigens wel een wc waarvoor je een stukje moest lopen. In de rimboe is het altijd donker en in deze rimboe dus ook. Ik hoef 's nachts bijna nooit naar de wc maar op onbekende plekken wel. Ik kon er dus wel van uit gaan dat ik hier 's nachts naar de wc moest. Ik zag het niet zitten om alleen dat weggetje af te lopen. Daarom hadden de eigenaren een zeil gespannen en een schep neergezet zodat we 's nachts maar een aantal meters hoefden te lopen om te kunnen plassen. Rami, een reisgenootje en ik hadden afgesproken met elkaar mee te lopen naar ons zeiltje, (want wij waren de enige die er gebruik van maakten) ook al was het misschien nog geen 10 meter. Op het strand lopen 's nachts allemaal gekke beesten, dus alleen NO WAY. En ja, ik ben beide nachten er uit gegaan om achter mijn zeiltje een gat te graven, te mikken in het gaatje en vervolgens het gaatje weer dicht te maken. Heerlijk, dat jungle idee.
Ik heb dus mijn eerste nachten doorgebracht in een hangmat. Zo'n hangmat ligt echt lekker, ik kan er wel de hele dag in hangen. Ik beweeg en draai en ben heel onrustig in mijn slaap (zielige Dennis J), dus ik dacht dat komt nooit goed in zo'n hangmat. De hangmatten waren een beetje dicht bij elkaar opgehangen waardoor ik heel dicht bij mijn reisgenootje Nienke lag en vooral bij Rami. Zij heeft kennis gemaakt met Dana by night. Hmm...dat klinkt gek maar zo was het welJ. Ze zei de volgende morgen dat ik haar in elkaar geslagen had ha ha. Ze heeft dus de nodige ellebogen en schoppen gehad en had dus niet zo geweldig geslapen. Ik wel!!!!!! We hadden voor de nacht er na maar een andere strategie bedacht; we gingen tegenover elkaar liggen en gingen een positie zoeken waarbij we elkaar vooral niet in de weg lagen. De tweede nacht hebben we allebei heerlijk geslapen.
Zaterdag werden we vol goede moed wakker en hebben een heerlijk ontbijtje gehad van het neefje van Jan. We hebben ons ‘gedoucht' in de rivier en hebben nog even lekker rustig aan gedaan. Zoals ik al zei ging dit tripje op z'n Surinaams. Ik zal even uitleggen waarom. Op een gegeven moment kwam natuurlijk de vraag wanneer we weg gingen. Hier kregen we een Surinaams antwoord op. De weg was slecht (wat ook echt zo was) en hij had geen goede auto's bij zich. Hij had deze auto's moeten regelen, maar had dit om de één of andere reden niet gedaan, wat hij overigens wel beloofd had te doen. Nou ja, we konden die dag dus niet weg, het was namelijk al 13.15 en de dag was al bijna om zei hij. Beetje onzin vonden wij, maar ok, we hadden ook nog de zondag. Wat was nou het hele probleem, Champions League Barcelona - Real Madrid kwam er op, hij wilde voetbal kijken hahaJ zoals ik al zei: SURINAAMS en dat in de rimboe. Aan het begin van deze rimboe is het niet zo rimboe, hier staat gewoon een winkeltje en schijnbaar een tv. Zondag is het ook niets meer geworden en zijn uiteindelijk niet meer naar Brownsberg geweest. Gelukkig hadden we er nog niet voor betaald. Wel hebben we een heel weekend op een schitterend mooi plekje doorgebracht.
We zijn niet naar Brownsberg geweest maar hebben in dit weekend wel andere dingen gedaan om toch nog iets te zien. Onder andere een ongelooflijk grote boom met een heel grote boomstam. Deze boom was hol van binnen en we konden dus letterlijk in de boom staan. Was erg mooi om te zien. Daarnaast hing er een liaan aan de boom en kon het daarom niet laten om er even flink aan te zwaaien J. Geen Brownsberg maar wel lol gehad. Over 3 weken ga ik als nog naar Brownsberg maar dan gewoon met een georganiseerd tripje van een touroperator J. Iets duurder, maar ik weet in elk geval zeker dat ik het ga zien.
Maandag was er ook iets leuks in het vooruitzicht, Nicolet is volgende week jarig en het leek ons (haar huisgenootjes en ik) leuk om een tripje te maken naar Berg en Dal. Dit is een adventure centre waarbij je van een kabelbaan kunt gaan (en dan niet zomaar een kabelbaan), mountainbiken, kajakken, hiken en zwemmen. Nico wilde hier nog steeds graag heen, aangezien ze over een week al weg gaat. Het was een verassing voor haar en het was dus de bedoeling dat we onze mond zouden houden. Raad eens wie de verassing verklapt heeft, YES dat was ik.....We hadden haar wel verteld dat ze ergens heen ging en klaar moest staan om 08.00 uur. Ik bleef bij hen slapen en toen we in bed lagen waren we druk aan het kletsen over hoe we bij het idee waren gekomen iets te gaan doen voor haar verjaardag. Voor dat ik het wist floepte ik eruit dat wij wisten dat ze nog graag naar Berg en Dal wilde, oepsie de poepsie. Ze wist dus dat we daar heen gingen. Nou ja, ze was er anders de volgende ochtend achter gekomen. We werden dus om 08.00 opgehaald en vertrokken toen naar Berg en Dal. Daar aangekomen hebben we ons aangemeld om van de kabelbaan te gaan en ook gereserveerd voor het kajakken, dit leek ons wel wat.
De kabelbaan waar we vanaf gingen is een lange baan onderbroken door platforms. Je hangt dus niet constant aan de kabelbaan. Er gingen vier gidsen mee, waarvan één op Michael Jackson leek J Hij is dus niet helemaal dood, alleen was deze Michael nog wel getint. Maar goed, vier gidsen gingen er mee die je constant uitlegden wat je moet doen. De eerste banen gingen dwars door de hoge bomen heen, echt geweldig!! Er is een baan die het langst is en dat is de baan die over de Suriname Rivier loopt. Dan hang je dus echt boven de rivier, zoooo tof. Ik heb hier wel een aantal foto's van gemaakt maar Nico heeft ook nog filmpjes gemaakt. Ik kan niet goed vertellen wat er door me heen ging en waar ik mee bezig was toen ik er over heen vloog, maar het was rond uit geweldig, dus survival guys uit Coevorden die altijd op survival gaan, ik zou zeggen vlieg ff naar Suriname voor deze kabelbaan en al die andere leuke activiteiten, dat past echt wel binnen jullie themaJ. Gaat dat vliegen niet lukken? Dan moeten jullie het maar met mijn foto's en filmpjes doen.
We hebben een poging gedaan om te gaan kajakken, maar toen we begonnen regende het al heel erg. Toen we op het water zaten begon het te onweren. Ik ben helemaal niet bang voor onweer, maar midden op het water vond ik het toch niet zo'n prettig idee om in een bootje te zitten. Gelukkig was iedereen het met me eens en zijn we terug gegaan.
Het laatste tripje wat ik gedaan heb was met Nicolet en haar huisgenootjes. Ze hadden gereserveerd voor Menimi. Menimi betekent ‘herinner mij'. Precies de goede naam want herinneren zal ik het. Het was net een paradijsje op een onbewoond eiland. We werden woensdag ochtend opgehaald in een busje. Toen het busje aan kwam rijden en stopte, stapten er ongeveer vier mannen uit en wij dachten: ‘moeten we hier nog met z'n vijven bij in?'. Ik kan dan in het begin even denken, hmm vier mannen? Doen ze dit vaker, gaan er vaker stagiaires met hun mee? Nico zette me even met beide benen op de grond. Ik moest niet zo zeiken J want heel veel stagiaires deden dit tripje, ha ha. En inderdaad die man was heel aardig en het was een goed busritje. Anyway, we pasten allemaal in het busje. Het busje was een bus die in NL never nooit door de APK was gekomen. De schuifdeur hing er aan en als ie open ging kon je hem zo uit de rail halen, ha ha. Was steeds grappig om te zien. In Paramaribo en omstreken zijn er nog wel asfalt wegen, maar zodra je iets verder het binnenland in gaat dan gaat het asfalt over op bauxietwegen. Dit is een roodachtige, zanderig weg waar heel veel gaten en hobbels in zitten. Het binnenland is zo mooi, dat iedereen dit er voor over heeft. Daar aangekomen dachten we WOW, wat mooi. Er werd voor ons gekookt en we kregen de tussendoortjes met drinken werd persoonlijk naar ons toe gebracht. Menimi ligt bij de sula (stroomversnelling) Djemongo. Dit is zeg maar een inham van de Suriname rivier. Allerlei rotsen liggen hier waar we over heen konden lopen en in de stroom versnelling konden gaan liggen. We hebben hier mooie foto's van gemaakt. Ons huisje was ook mooi. Hij ziet er op de foto heel schattig uit. Er waren veel palmbomen op het eiland en daarom konden we onze hangmat ophangen, heerlijk. We hebben lekker gerelaxt en muziekjes geluisterd, boek gelezen en lekker bruin geworden J.
Kort om weer leuke tripjes in the pocket, op naar de volgende!!!
Het is een beetje een lang verhaal geworden, maar dat krijg je met al die tripjes. Ik kan er nog veel meer over vertellen, maar dat bespaar ik jullie maar, haha.
De volgende keer zal ik toch echt eens beginnen met de stage verhalen, dan ben ik namelijk begonnen en kan ik mijn eerste indrukken aan jullie vertellen.
Mijn adres is trouwens:
Kinderhuis Saron
t.a.v. Dana Aalderink
Slangenhoutstraat 97-99
Paramaribo (ze hebben hier geen postcode)
Mijn telefoonnummer is 00597 7544452
A YOOOO
Liefs, Dana
Switi Sranan, Tis hier fantastisch.....
Hoi lieve mensen,
Het tweede verhaal volgt zich snel, dit is met een reden.Dit is met een reden. Zoals jullie gezien hebben heb ik foto's op de site gezet alleen heb ik er niet bij vermeld waar het allemaal was. Eigenlijk heeft Nicolet de foto's op de site gezet. Ik zit vaak in een internet cafe of bij 't Vat (dit is een cafe waar je kunt internetten). Ik wil alleen mijn usb stick niet bij een internet cafe in de pc stoppen omdat je er binnen no time virussen op hebt staan. Bij het internet cafe is het een drama om er foto's op te zetten, dat lukt niet. Ik wilde het zelf bij Nicolet doen, maar ook toen lukte het niet. Nicolet heeft de foto's er op gezet en ik wilde jullie nog wel even vertellen wat het allemaal is. Ik moet hier nog een ideetje op verzinnen, maar de volgende keer zal ik de foto's en het verhaal er in één keer opzetten.
Ik had in vorige verhaal verteld dat ik naar White beach was geweest en naar de Cola kreek. Daar hebben jullie een aantal foto's van gezien. Daarbij ben afgelopen weekend naar Galibi geweest. Dit is een schildpaddentour. Het was helemaal geweldig. Galibi is niet te bereiken met auto. We moesten eerst ongeveer drie uur met de bus en toen nog ongeveer 75 minuten met de boot, dit was een leuke en natte ervaring. Het was een klein bootje, waar iedereen net in paste. Toen we aangekomen waren hebben we onze kamer geïnstalleerd en ook daar is een foto van te zien. Galibi is een heel klein dorpje waar geen steen te zien is. Op een gegeven moment zei de reisleider bij een hele grote zandbak met huizen erom heen dat dit het 'centrum' was. Ik dacht bij mezelf: centrum? Ze bedoelen vast het midden van Galibi. Maar toen kwam het, er stond namelijk een apotheek, een kerk en een bakkerij. Dus hij bedoelde echt het centrum, haha. Heel apart want we stonden in één grote zandbak. De mensen noemen het daar dus ook centrum. Nou als ik zo'n centrum had.......daar worden de vrouwen in NL niet gelukkig van. De mensen die er wonen zijn inheemsen, ook wel indianen genoemd. Ze weten nietbeter en leven al hun hele leven zo. Erg bijzonder om te zien. Dicht bij het centrum :) was het vrouwencentrum ennee... de eerste gedachtdie ik had net zoals de meesten van jullie zullen hebben, er staan geen twintig vrouwen op een rij waaruit de mannen kunnen kiezen. Het vrouwencentrum is een centrum waar een aantal vrouwen sieraden maken, daar heb ik ook foto's van gemaakt. Uiteraard heb ik mijn oorbellen winkel in Nederland aangevuld met een paar Galibise oorbellen. Ze zijn erg mooi, ook heb ik een armband gekocht.
Na het vrouwencentrum zijn we doorgelopen naar Galibi Zoo. Dit is een heel klein dierentuintje waar dieren als apen, anaconda's en zwijnen zijn. Dat zijn dus de foto's die jullie zagen met al die dieren. Het was super leuk toen we die Zoo binnen kwamen lopen. Je had direct de aapjes op je hoofd zitten en ik heb mijn camera niet uit gehad, ik heb constant zitten knippen. Helemaal geweldig. Natuurlijk het hoogte punt was de schildpaddentour die we 's avonds hebben gedaan. We moesten allemaal om 20.00 uur klaar staan om met een bootje naar het schildpadden eiland te vertrekken. Daar aangekomen gaat de schildpadden expert (geen idee of het zo heet, maar zo noemde ik die man) kijken of er zeeschildpadden aan land zijn gekomen om eitjes te leggen. Wij hadden geluk en hebben helemaal niet lang hoeven wachten. Er was een schildpad bezig met eitjes leggen. Helaas mag je daar geen foto's maken met flits, dus de foto's die ik gemaakt heb zijn heel donker. De schildpad had al een gat gegraven waarin ze haar eitjes kon werpen. We stonden er allemaal met de neus boven op, ze was in elk geval niet alleen bij de bevalling. We zeiden al tegen elkaar dat we het ook gezellig vonden als er ongeveer 30 man naar onze bevalling zit te kijken, haha. Ze heeft heel veel eitjes gelegd en we hebben ook nog een eitje gevoeld. Het voelt net als een pingpong bal die heel glibberig is. Bijzonder en erg indrukwekkend om te zien. Toen schildpad bezig was ben ik ondertussen in een aware blad gaan staan, deze komt uit de zee en er zitten stekels van ongeveer5 cm aan. Iedereen vroeg waarom ik op het strand in het donker op blote voeten liep. Hier kon ik zelf niet echt antwoord op geven. Ik had mijn slippers uit gedaan toen ik uit het bootje was gestapt en toen konden we ook al lopen naar de schildpad die eieren aan het leggen was. Dom Dom, maar goed ik had dus een tiental stekels in mijn voet van ongeveer 5 cm. Ik heb ze er in een reactie allemaal uitgerukt, met als gevolg dat ik de resten er nog in had zitten die je niet zo kunt pakken. De reisleider is 's avonds drie kwartier en de volgende dag ook nog eens driekwartier met een pincet bezig geweest om de stekels er uit te halen. Heb ik weer.... Gelukkig heb ik nu geen last meer en volgens mij zijn alle restjes er uit.
Ik heb vakantie maar ben ondertussen wel bezig met mijn schoolopdrachten en stageopdrachten. We hebben best veel gedaan en wanneer ik één keer begonnen ben lukt het goed. Ik zit nog aardig in het vakantie gevoel, ik moet voor mezelf even de knop om zetten en aan de slag gaan. Nu bestaat het nog uit veel uit eten gaan en stappen en gewoon gezellige dingen doen. Hier komt binnenkort een beetje verandering in, ik moet iets meer ritme aanbrengen:)
Volgende week ben ik nog vrij en heb dan nog de tijd om tripjes te gaan doen. Dit weekend gaan we naar het binnenland met een aantal. Samen met de Surinamers waarmee ik ook naar de Colakreek ben geweest. Super veel zin in, alles op z'n Surinaams. In die zelfde week ga ik een tripje doen met Nicolet want zijn vertrekt ook al weer gauw. We gaan dan naar Minimi. Ik zou niet weten wat het is, haha. Ik laat me verassen. Vind het erg leuk om met haar nog een echt tripje te doen voordat ze weer vertrekt naar Nederland.
Ik ga dus nog veel leuke dingen doen en heb dan weer een leuk verhaal in petto. Eerst ga ik tripjes doen en stage lopen en dan vertel ik jullie al mijn ervaringen :)
Ik vind het leuk om van iedereen wat te lezen!!! Trouwens de titel Switi Sranan betekent Heerlijke Suriname, nou dat klopt wel degelijk :).
Tot het volgende verhaal, AYOO Dana
Hitte, libelles, gekko's, kakkerlakken, Bakra's! Maar o zo mooi hier!
Hallo allemaal,
Het heeft even op zich laten wachten, want ik heb geen internet maar ik kan jullie nu echt vertellen dat ik goed aangekomen ben in het warme Paramaribo! We hebben een goede en lange vlucht gehad en ineens stond ik in 30 graden, wat een verschil. Ik dacht nog: a-klimatiseren mij niet gezien, haha dus wel! Ik kon eerst niet wennen aan die hitte, maar nu; wat heerlijk zeg. Iedere dag de zon en iedere dag in m'n korte broekie rond sjouwen, kan niet beter. Ons huis ziet er goed uit, maar is wat oud! Ik heb een kamer waar ik nu wel aan gewend ben. Ik kwam hier namelijk en riep meteen: oh deze kamer wil ik wel, heel enthousiast natuurlijk. Volgens mijn huisgenoten die er al waren was dit een bijzondere kamer en dat heeft Dana natuurlijk weer. Het is geen op zich zelf staande ruimte, de muren lopen niet door tot aan het plafond en dus zit er ongeveer een halve meter ruimte tussen, met als gevolg dat ik alles hoor. Ik wilde namelijk in bed gaan liggen, deed het licht uit en ik hoor ineens een gerateld, volgens mij tweegevalletjes die ruzie hadden en bang in het donker waren, haha. Dus ik doe mijn licht weer aan, zitten daar twee joekels van een libelles, daarbij had ik de gekko's in de wc ontdekt en had mijn buurvrouw enorme kakkerlakken op haar kamer, en toen moest ik nog slapen
Vrijdag hebben weParamariboverkend, erg anders en mooi om te zien.Ik voel me hier erg leuk want iedereen toetert naar me
Dit weekend ben ik zaterdag naar de colakreek geweest en zondag naar white beach. Kim, mijn logomaatje heeft hier een connectie die overigens betrouwbaar is haha. We zijn met 'echte' Surinamers naar de Colakreek geweest, dit is eigenlijk gewoon een soort grasveld waar hutjes opstaan en toestellen voor de kleinsten en de kreek, deze kreek heeft een cola-achtige kleur en niet alleen dat; hij is heel smerig, vandaar die kleur waarschijnlijk. De Surinaamse mensen waarmee we waren zijn echt schatten, ze hadden onwijs veel Surinaams eten meegenomen en heb dus direct kennis gemaakt met de Surinaamse Nasi, bakabana, kouseband, kokosbollen, kokoskoekjes etc. Overigens allemaal zelf gemaakt, het was zo lekker. We hebben samen een Surinaams renspelletje gedaan. Deze mensen stonden er van te kijken dat wij blanken constant water moeten drinken omdat we het warm hebben en uiteraard weinig conditie. Daarnaast vonden ze het grappig dat wij van ieder dingetje foto's maken. Waarom maken jullie toch steeds foto's, vroegen ze steeds. We hebben uitgelegd dat dit gewoon een bijzondere ervaring is wat we vast willen leggen.
White beach was een uur rijden met de auto, we hebben een buschauffeur zover gekregen dat hij ons voor SRD 90 (je moet het ongeveer delendoor vier om de euro waardete krijgen, dit was dus ongeveer 22euro)naar dit mooie oord bracht. Op de terugweg had hij al z'n maatjes meegenomen, want tja... blanke Nederlandse vrouwen......het was erg komisch toen we de bus in stapten. Ze waren zelfs verlegen, ze durfden niet zoveel te zeggen, dus deze waren zeker niet vervelend. White beach was erg mooi, we hebben met z'n alles besloten dat de naam zich heeft te danken aan alle WHITE mensen die er lopen, namelijk de blanken. Het is namelijk niet WHITE en het water is net zoiets als de colakreek. Maar o zo mooi, kleine palmboompjes die voor schaduw zorgen en waar je heerlijk onder kunt liggen, zelfs in de schaduw ben ik verbrand, hoeveel ik ook smeer. In de zon is het echt veel te warm, ik lig in de zomer veel in de zon, maar ik vind het hier niet te doen.
Vandaag (maandag) ben ik begonnen met het jaarlijkse Kinderboekenfestival die wordt gehouden in Paramaribo. Hier komen ongeveer 30.000 kinderen van maandag t/m zaterdag. Wij hebben de taak een half uur met elke groep van 30 kinderen opdrachten/activiteiten te doen over gebaren, dat is namelijk het thema; ' maak gebruik van woord en gebaar'. Wel leuk, maar erg vermoeiend. We hoeven gelukkig niet de hele week. De kinderen reageren leuk, zo had ik een meisje die helemaal niet lette op wat ik vertelde en wat ik aan haar vroeg, ze gaf namelijk dit antwoord op mijn vraag: 'hoe kan het dat jij groene ogen hebt?'. Een ander voorbeeld was dat ik vroeg aan de kinderen wat je allemaal met je handen kunt doen om iets duidelijk te maken, bijvoorbeeld zwaaien, 1 jongetje gaf als antwoord: 'met je handen kun je stelen'. haha niet helemaal de goede interpretatie dus, ik kon hem geen eens ongelijk geven want stelen doe je inderdaad met je handen, dit zei ik natuurlijk niet, maar dacht het wel. Heb maar uitgelegd dat dit niet mag en dat ik iets anders bedoel....Lag het misschien aan mijn vraagstelling
Ik hoop dat het verhaal niet te lang is geworden, want dat heb ik mezelf beloofd, maar is erg lastig hoor!!! Ik heb zoveel indrukken meegemaakt de laatste weken, ongelooflijk. Ik heb geen moment spijt gehad van mijn idee om naar Suriname te gaan, het is hier geweldig. Ik probeer snel wat foto's er op te zetten; dat gaat namelijk iets lastiger hier.
Tot het volgende verhaal.
A yo,
xxx Dana
Wondertje is gebeurd, ik vlieg morgen :) !!!!!!!!!!!
De laatste updat is sneller dan ik dacht. We kregen maandag ineens het bericht dat we dinsdag ons visum konden halen! Wat een geweldig nieuws, ik was erg blij toen ik het hoorde. Eindelijk kan het dan nu beginnen, morgen (donderdag 18/3) vertrek ik naar Suriname.
Daarga ik 'savond, uiteraard met de andere reisgenoten en eindelijk ook met Nicolet, mijn eerste parbobiertje nuttigen, want dat hebben we volgens mij verdiend na al dat 'geduldige' gewacht.
Jullie horen weer van mij, nadat ik gesetteld ben in het warme Paramaribo!
Groetjes, Dana
Laatste update :)
Hier nog even een laatste update. Zoals het nu lijkt ga ik half april t/m half juli naar Suriname. We zullen helaas moeten wachten tot onze wachtijd van onze aanvragen verstreken is, dan pas willen ze ons helpen om te kijken waar onze aanvragen liggen. Het is niet anders. Ik heb me er over heen gezet, het is niet erg en ik ga gewoon wat later. Het haalt een beetje mijn planning in de war, normaal kan ik daar wel tegen, maar nu toch niet helemaal. Zoals het nu lijkt haal ik ook gewoon mijn diploma in juli, dus loop ik geen vertraging op! Dat zou namelijk het minste van allemaal zijn en nog een pluspunt; onze tickets worden betaald, gelukkig heeft de annuleringsverzekering zijn werk gedaan. Ik ga ondertussen werken bij de Coop, gelukkig dat dit nog kan en daarnaast ga ik heel hard bezig met het maken van materialen voor verschillende klanken. Dus ik heb tot half april genoeg te doen. Tot die tijd zullen jullie via deze site weinig van me horen, maar wanneer het half april is, ben ik weer helemaal van de partij.
Groetjes Dana